یادداشتی از مهدی محمودیان
بچه ها چرا یک گوشه نشسته اید؟ چرا غمگینید؟ مگر چه شده است؟
آهان، حتما به یاد نداها هستید؟ به یاد سهراب ها هستید؟ به یاد اشکان ها و محمدها غمگینید؟
نکند به یاد عزیزان در بندتان اینگونه زانوی غم بغل کرده اید؟
نکند دلتان برای جنب و جوش نورمحمدی تنگ شده است؟ نکند برای خنده های حمزه و یا شوخی های حسین موسوی دلتان تنگ شده است؟
نکند به یاد خنده های شهاب عزیز، یا توجیه های تاج زاده برای شرکت در انتخابات و یا یاد سعید شریعتی دلتان را غمگین کرده است؟
نمی دانم شاید برای کوه رفتن با صفایی فراهانی دلتان تنگ شده است یا برای شیرکوند عزیز و یا برای خدایاری مهربان دلتان تنگ شده است؟
شاید هم دلتان حزب می خواهد و دور هم جمع شدنهای قشنگ آن روزها؟
بچه ها، می دانید که دوستان و عزیزانمان برای چه هدفی در سیاه چالهای تاریک اندیشان، گرفتارند؟
بچه ها یادتان است همه تلاشهایمان برای چه بود؟
یادتان هست دردمان در حزب این بود که چرا نمی توانیم دمکراسی را برای مردم ترجمه کنیم؟
یادتان هست قصه می خوردیم و رنج می کشیدیم از اینکه مردم چرا برای آزادی فریاد نمی کشند؟
یادتان هست قصه می خوردیم چرا مردم برای گران شدن روغن نباتی فریاد می کشند و برای آزادی نه؟
یادتان هست........
بچه ها یادتان هست هدفمان چه بود؟ یادتان هست می خواستیم دمکراسی، حقوق بشر و.... را در جامعه گسترش دهیم؟
بچه ها یادتان است، هدفمان رسیدن به ایرانی بود که دغدغه مردمش آزادی باشد و دمکراسی و خواسته شان حقوق بشر؟ یادتان هست؟
بچه ها اگر هدفمان این ها بوده است که بوده، پس چرا نشسته اید و زانوی غم بغل کرده اید؟ بچه چرا نشسته اید؟ چرا جشن نمی گیرید؟ چرا سکوت کرده اید؟
این روزها روز جشن و شادی است
گوش کنید! خوب گوش کنید؟ می شنوید؟
"یا مرگ یا آزادی"، برادر شهیدم رای تو پس می گیرم".
خوب گوش کنید:"زندانی سیاسی آزاد باید گردد"
نه!! خوب گوش کن!
این صدای چند صد نفر دانشجو نیست. این صدای چند نفر جوان که از روی سیری فریاد می زنند نیست. این صدای میلیون ها ایرانی سبز اندیش است که فریاد می زنند "الله اکبر".
آنجا را ببین او شجریان است ، آن طرف مجید مجیدی است و آن طرف، بازیکنان تیم ملی هستند، آن طرف را ببین مراجع تقلید هم آمده اند، ببین زن و مرد و پیر و جوان، روحانی، بقال، قصاب، پزشک، نانوا، مهندس. خوب نگاه کن همه آمده اند.
آری این صدای میلیون ها ایرانی است که فریاد می زنند:"زندانی سیاسی آزاد باید گردد."
بچه ها باور کنید ما به هدفمان رسیده ایم.
بچه ها باور کنید امروز حقوق بشر و دمکراسی فقط خواست ما نیست.
خوب ببینید آنجا خانه نانوا است، آنجا خانه قصاب است، آنجا خانه خیاط است، گوش کنید:"یا مرگ یا آزادی"
بچه ها بخدا ما پیروز شدیم. این صدای الله اکبر از حلقوم خونی ندا می آید. این صداها از سینه های سوراخ سوراخ شهیدانمان بیرون می آید، گوش کنید "یا مرگ یا آزادی"
بخدا من صدای تاج زاده، میردامادی، سلیمانی و خدایاری را می شنوم. گوش کنید صدای سعیدها و حسین ها را. نمی شنوید در کوچه ها فریاد یا مرگ یا آزادی سر می دهند؟ خوب گوش کنید.
بچه ها می بینید تاج زاده ها را حجاریانها و رمضان زاده ها را، دیدید نداها و سهراب ها را، حالا نوبت ماست.
بچه ها ما باید دوباره پیشقدم باشیم. مردم آمده اند و با خونشان آهنگ زیبای "یا مرگ یا آزادی" را سروده اند. نوبت ماست این بار برای تحقق دمکراسی و حقوق بشر در ایران قدمی بزرگ تر برداریم.
حزبمان را بسته اند اما باید خانه هایمان را به دفاتر حزب تبدیل کنیم و هر کداممان می توانیم یک میردامادی باشیم، هر کداممان می توانیم یک رمضان زاده باشیم و حجاریان، و باید باشیم.
بچه ها باید خود را برای روز پیروزی نهایی آماده کنیم.
شب هرچه سیاه تر باشد سحر دلپذیرتر است.
